Dinsdag 31 juli

Ja hoor, het was weer zo ver: achterlijk vroeg opstaan, ingepakte auto, enthousiaste hondjes.. Kortom: vakantie!

Dit jaar hebben we gekozen voor Exmoor. Het kleinste National Park van Groot Brittannië, gelegen in zuid-west Engeland aan het Bristol Channel. Vanaf Folkstone is het zo’n 4,5-5 uur rijden, dus hebben we de trein op tijd geboekt.

De reis gaat zeer voorspoedig. Om 8 uur zijn we Nederland door, dan 2,5 uur door vreselijk saai België en een beetje Frankrijk. Niet ons favoriete stukje van de reis.. Sammie is weer goed gekeurd en we kunnen een trein eerder mee. Perfect!

Ik neem hier het stuur over, Thijs is inmiddels erg moe, en via de M20, M26/M25 rond Londen en de M4 rijden we naar het westen. Paar kleine buitjes onderweg, maar verder kart het lekker door.

Bij Bristol pakken we de M5 naar het zuiden, nemen we een lange pauze en besluit ik fit genoeg te zijn het laatste stuk ook te rijden. Ik had wel zin in crossen door het Engelse landschap.

We verlaten bij Bridgewater de M5 en rijden de A39 af naar Exmoor. Een erg mooie route door het platte land, nooit ver van het kanaal. Er zit een vreselijk stijl stukje in van 25% (Porlock hill), inclusief haakse bocht. Als je daar niet op bedacht bent met een volgeladen auto best spannend!!

Om half 5 plaatselijke tijd komen we aan op Cloud Farm (http://www.cloudfarmcamping.com/index.htm), de camping bij Oare (Lynton) die ik van te voren had uitgezocht.

Er is een kleine tearoom met take away, alles ziet er keurig uit (alhoewel iets minder netjes dan de site doet vermoeden) en er is plek zat. Super dus!

We hebben een geweldig plekje gevonden op een groot veld aan de rivier Badgeworthy Water wat tevens de grens is tussen Somerset en Devon. Wij zitten net aan in Somerset..

We hebben praktisch geen uitzicht, behalve dan een prachtig mooi wilgje, de Badgworthy die op 3 meter van de tent stroomt en daar achter het wandelpad (daar stikt het hier van, hoera!) en Cloud Hill.

Door de rivier worden de geluiden van de camping, waar het overigens niet heel erg druk is, mooi gemaskeerd. Het voelt bijna alsof we de enigen zijn hier.

Het is ook erg hondvriendelijk. We schatten dat zo’n 60-70% één of meerdere honden mee heeft. En voor Sam heel leuk: naast ons blijkt een heel mooi werklijn Cocker teefje te kamperen en achter ons een speels Visla teefje. Hij is er helemaal van in de wolken op Cloud farm!

Woensdag 1 augustus

Na een gebruikelijk wat rommelige 1e nacht was ik (ook gebruikelijk) al vroeg wakker. Sam uitlaten, koffie zetten, heerlijk stil nog op de camping. Aangezien we lekker beschut zitten kan Sam een groot deel van de tijd lekker los. Scheelt weer knopen ontwarren.

Na een tijdje is ook Thijs wakker en we gaan op pad. We rijden naar Lynmouth, vlak bij. Het blijkt een geweldig mooi plekje te zijn onder aan hele hoge kliffen. Het dorpje is niet veel meer dan een promenade aan zee, een paar bruggen over de rivieren die hier uitmonden en hotels hoger op de kliffen geplakt.

Vanaf hier gaat een door water aangedreven treintje naar boven, de Cliff Railway (http://www.cliffrailwaylynton.co.uk/). Zeer steil. Boven op de klif ligt namelijk het plaatsje Lynton. Wij kiezen er voor via het wandelpad omhoog te gaan. Het is een flinke klim, dus we snappen het treintje wel..

Lynton is groter. Hier zijn ook de tourist info en supermarktje te vinden. We lopen even rond en we kopen een ontbijtje. Boven bij het stationnetje van de Cliff Railway kijken we even hoe dat allemaal er aan toe gaat.

We werden aangesproken door de man van het cafeetje bij de trein. Waar we vandaan kwamen, over Sam (natuurlijk), dat er veel Nederlanders zijn iedere zomer en hoe het toch komt dat Hollanders zo lang zijn. Erg leuk gesprekje. En hij wenst ons in voor een Engelsman goed Nederlands een ‘goede vakantie’ en we dalen weer de klif af. Halverwege vinden we een mooie picknick plek waar we in het zonnetje lekker eten. Na het ontbijt gaan we verder naar beneden en we bekijken de winkeltjes in Lynmouth. Het valt ons op dat ze hier erg hondvriendelijk zijn. Overal staan waterbakken en een van de restaurantjes/hotels heeft zelfs een heel groot bord dat hondjes heel erg welkom zijn. Goed om te weten.

Nu zijn we wel gewend om langs loslopende schapen te lopen maar hier was het wel heel erg druk. Ze stonden allemaal vlak voor het hek waar wij natuurlijk door moesten. Gelukkig hadden we Sam, strak aan de lijn uiteraard, om ze weg te jagen.. Ze kwamen meteen weer hoopvol blatend achter ons aan met z’n allen. Stom gezicht…

We lopen langs een boerderij de weg op waar een quad met boer en hondjes er op de weg verspert. Daar achter staat een enorme kudde schapen te wachten en ongeduldig te blaten. De boer op de quad geeft één keer flink gas en hoppa! Daar gaat de meute er achter aan! Een geweldig gezicht. Sam is helemaal opgewonden er van, en ook de honden van de boerderij komen nieuwsgierig een kijkje nemen.

!

We vervolgens onze route over het weggetje waar de schapen uit gekomen waren, en lopen zo via Malmsmead weer naar de camping. Een leuk tochtje van 5km.

GPS track wandeling:

Donderdag 2 augustus

We waren redelijk vroeg wakker. Lekker ontbeten en de 1e langere wandeling stond op het programma. We bleven dicht bij de camping. In de Pathfinders Guid (Exmoor and the Quantocks) staat een mooie wandeling: nr 19 ‘The Foreland and Countisbury Common’. Aan de kust en op zo’n 15 minuten rijden van de camping. We parkeren in Countisbury (1 kerk, 1 pub en 2 huizen)

We lopen over de begraafplaats langs het kerkje en beklimmen Buster Hill. Vanaf dit punt op 300m hoogte is het uitzicht op Lynmouth, de klifkusten en Zuid Wales prachtig.

We volgen hier het South Coast path een heel eind richting het oosten. Een mooi en goed begaanbaar pad door heide en loofbossen (Chubhill Wood). We krijgen nog wel het nodige water op ons dak maar dat mag de pret niet drukken.

Bij Desolation Point in Wingate Combe (een combe is een soort kloof), ontmoeten we een Brits echtpaar die de andere kant op wandelen. We kletsen even wat, erg vriendelijke mensen.

Dan lopen we verder en moeten we Old Burrow Hill beklimmen. Dit betekent flink afzien! Wat een steile klim zeg! En hier en daar erg glibberig door de regen. Na ongeveer 500m hemelsbreed en 200m omhoog te zijn gegaan hebben we het gelukkig gehaald. De zon is gaan schijnen en het is nu broeierig warm. We rusten even uit en genieten van het prachtige uitzicht.

Weer bij de kerk zijn we toe aan wat te drinken, dus gaan we naar de Blue Ball Inn waar we het Britse echtpaar weer tegen komen.
We hebben verder niet veel meer gedaan. Gegeten, gelezen en vroeg naar bed. We moeten morgen vroeg op namelijk…

GPS track wandeling

Vrijdag 3 augustus

Om 7 uur gaat de wekker. En dat op vakantie. Maar het is voor een goed doel: we gaan naar Bath om daar de dag met Esther door te brengen!

De rit er heen is lang en bochtig, alles over plattelandsweggetjes dus het schiet niet erg op. Het is wel heel erg mooi.

Bij Bath zijn een paar P&R’s en we parkeren dus bij Newbridge en gaan met de bus verder naar het centrum. Perfecte service en niet duur!

Esther stond ons al op te wachten bij het station. Het was erg tof om elkaar zomaar in een vreemde Engelse stad te ontmoeten. We drinken koffie/thee met muffins en verkennen de stad. Het is erg leuk en druk, met allerlei straatartiesten overal. We lopen rond, bekijken de mooie gebouwen en kletsen vooral heel erg bij. Heerlijk!

We vinden een leuk terrasje waar we lekker in het zonnetje kunnen lunchen.

Het is een heerlijke dag, er gezellig en mooi weer. Top! De foto’s vertellen het verhaal verder…

Zaterdag 4 augustus

Vanochtend deden we het eens rustig aan. Alle tijd om te ontbijten, te schrijven en koffie te drinken.

Het weer leek heel aardig te zijn dus kozen we voor een wandeling in de buurt. Nu hebben we 2 boekjes, 1 Jarrold Short Walks met kortere en dus de eerder genoemde Pathfinder met langere wandelingen. Opzet en vormgeving is verder het zelfde. Deze wandeling staat in beide boekjes, maar met een ander beginpunt. We kiezen voor de versie uit het ‘korte’ boekje: nr 17 ‘Watersmeet’ (in de ‘lange’ is het n19 ‘Lynmouth and Watersmeet’).

Via krappe binnendoorweggetjes reden we naar Combe Park wood waar een parkeerplaats van de National Trust is. Onderweg komen we nog een fazantenmoeder met kuikens tegen op de weg! Bijzonder gezicht!

We lopen een stukje over de A39 en dan een pad in omhoog naar Myrtleberry Cleave. We lopen boven de vallei van de East Lyn river langs de richting Lynmouth. De vergezichten zijn prachtig. We zigzaggen af en toe wat naar beneden en weer omhoog. Lopen door bos en door weide.

Na een tijdje gaat het alleen nog maar berg af en komen we in Lynmouth. We hebben heerlijk in het zonnetje gelopen en zijn toe aan een colaatje en een scone met boter. Heerlijk.We vervolgen de route langs de East Lyn river en komen langs de plek waar in 1952 een groot deel van de huisjes zijn weggespoeld door de Great Flood (http://www.exmoor-nationalpark.gov.uk/environment/history/lynmouth-flood-1952). Grote regenval had de rivieren die bij Watersmeet bijeen komen zo vol gemaakt dat er flink wat vernietigd is in Lynmouth en er bijna 30 doden vielen. We weten de rampgebieden wel weer te vinden.. (vorig jaar ook al).

Maar we lopen door. We komen langs Watersmeet House (tearoom) en een watervalletje. Door de stromende regen vervolgen we onze weg langs Hoaroak water richting de auto. Het was een prachtige wandeling met leuke klimmetjes en dalingen. En geweldige uitzichten.

Bij de camping blijkt het weer een stuk lieflijker en konden onze spullen mooi drogen in de zon.

GPs track wandeling

Zondag 5 augustus

Het leek alweer aardig mooi weer te zijn. We wilden een korte wandeling doen. Aangezien we nog helemaal niet naar het westen zijn gereden hebben we daar iets uitgezocht uit het ‘korte’ boekje. Bij Trentishoe vonden we een mooi wandelingetje (nr 9)

We reden wel duidelijk de verkeerde kant op qua weer: donkere wolken pakten zich samen en boven zee regent het flink. Maar aangezien je hier nooit weet hoe het loopt wagen we de gok. We parkeren en lopen naar het gehucht.

Achter ons begint het te onweren, niet zo tof. En na een tijdje breekt hemel open en begint het te hozen. Zo hard dat het pad waar we op lopen in een stromende rivier verandert. Schuilen heeft niet zo veel zin, het blijft gaan, dus lopen we terug naar de auto.

Totaal doorweekt ondanks de goede spullen komen we bij de auto aan na een uur in de stromende regen te hebben gelopen. Mijn schoenen zijn zelfs helemaal vol gelopen, ik wring dus eerst maar eens mijn sokken uit..

We besluiten het wandelen dus maar voor gezien te houden en terug te gaan naar de camping.

Overigens is het uitzicht richting Wales wel heel erg mooi en helder. We kunnen de Gower hier zien en zien zelfs Worms head waar we in mei nog stonden!

Bij de camping aangekomen blijken veel ‘weekenders’ inderdaad weer vertrokken, lekker rustig dus weer. Het zonnetje schijnt en we hangen de boel weer te drogen.

’s Avonds doen we de kachel nog even aan om de schoenen een beetje meer te laten drogen, de mijne zijn nog steeds doorweekt.. Ik ben blij dat ik een 2e paar mee genomen heb.

Maandag 6 augustus

Vandaag besluiten we het rustig aan te doen en wat rond te rijden om een en ander te bekijken. Als eerste Porlock. Een klein dorpje waar de A39 door komt (die met de 25% heuvel). Een leuk klein plaatsje met wat winkeltjes en een kerkje.

Vroeger lag het aan zee, maar die heeft zich teruggetrokken doordat er een natuurlijke dijk gevormd werd door stenen ongeveer 2-3 km verderop. Daarom is Porlock Weir gesticht om zo toch een haventje te hebben. We rijden daar heen. Hier zien we de enorme stenen dam die de baai afgesloten heeft. Er achter is moerasland ontstaan.

We rijden verder naar Minehead en rijden daar even door de stad. Het is wel aardig maar niet heel oud of charmant, wel veel winkeltjes en gokhallen en zo. Aan de kade zwaaien we nog een keer naar Wales, weer heel mooi zichtbaar in de verte, en we gaan boodschappen doen bij Tesco.

We droppen de boodschappen bij de tent, hangen even wat rond en rijden dan naar Lynmouth. Daar eten we scampi ’n chips en we zwaaien voor de derde maal naar Wales. Het is een mooie avond met zon. We hopen dat dit weer een beetje aan houdt.

Dinsdag 7 augustus

Bijna iedere vakantie hebben we minstens 1 dag waarop heel erg slecht is. Vandaag is zo’n dag. We bevinden ons in natte, laaghangende wolken en er komt geen einde aan. Gelukkig geen luidruchtige regen maar nat is het evengoed. We doen het dus rustig aan, ontbijten uitgebreid en lezen een tijdje in de tent.

In de middag besluiten we wel íets te gaan doen. We rijden, door de wolken, naar Ilfracombe, ongeveer 50 minuten rijden, een groot deel langs de kust. Mooi. Daar aangekomen is het overigens minstens net zo nat.

Het stadje is tegen de kliffen op gebouwd aan zee. De highstreet is een smalle, drukke straat met allemaal winkeltjes. We parkeren en lopen richting de kade. Het stuk waar we eerst lopen is een soort vergane glorie. Grote Victoriaanse badhotels die ooit mooi en chique waren zijn nu wat vervallen en ogen ‘net niet’. Maar hoe dichter we bij de haven komen hoe leuker het wordt.

We kijken wat rond, Sam wordt bewonderd zoals gewoonlijk, we houden ons enorm in qua snacken (overal zijn take aways) en gaan dan maar weer naar de auto.

Onderweg naar de parkeerplaats scoor ik nieuwe laarzen met hondenpootjes. Mijn andere gingen stuk en dat is niet handig met deze nattigheid.

Via een meer inlandse route rijden we weer naar de camping. Ik reed nu zodat Thijs nu naar de omgeving kon kijken, maar het was hier zo grijs dat er weinig te zien viel. Tja..

Bij de tent duiken we de boeken weer in. We eten een lekker warme curry en gaan weer op tijd naar bed.

Volgens de weersvoorspelling op de radio zou het morgen beter worden maar of dat ook voor Devon en Somerset geldt wachten me maar af..

Woensdag 8 augustus

Helaas, grijs en nat. Wel minder dan gister, maar toch. Gelukkig hadden we al een plannetje bedacht voor een regenachtige dag.

We hebben rustig ontbeten en zijn naar Dunster gereden. Dit is een Middeleeuws marktdorpje met een groot kasteel. We zijn eerst gaan lopen. Het dorp door naar het bos. Langs een mooie packhorsebridge en schattige cottages.

In het bos was het heel erg mistig en nat, maar ook mooi. We klimmen hoger en hoger en lopen grasland op. Het is hier zelfs nog mistiger. Een mooie geheimzinnige sfeer hangt er. Het gras lijkt bezet met pareltjes door alle waterdruppels.

We lopen langs en door de resten van dorpjes uit de ijzertijd (ouwe meuk! Altijd leuk!) Meer dan een met varens begroeide was is er overigens niet van over, maar de contouren van de ronde nederzetting is nog goed te zien.

Via een pad door gekapt bos lopen we weer naar beneden. We zijn 1 mens en 1 eekhoorn tegen gekomen. Verder was het er doodstil en verlaten, terwijl het zeer dicht bij het dorp is..

Dat is in het dorp ook wel anders. We lopen via een oude watermolen naar de kasteeltuin waar hondjes ook gewoon in mogen. Het is een tuin op hoogte. Het bergje waar de tuin en het kasteel op liggen wordt al eeuwen als verdediging gebruikt. Het huidige kasteel dateert uit de 18e eeuw en is in Jacobitische stijl gebouwd. Er is een tropische tuin, een dierenbegraafplaats en een groot grasveld voor het kasteel waar je kan boogschieten. Leuk.

De ronde die we maken door de kasteeltuin heeft een leuk spoor op de GPS achter gelaten trouwens. We liepen steeds om het bergje heen, een kluwen van spoor..

We lopen het dorp nog even in en drinken wat in een theetuin. Het is inmiddels aardig droog en als we naar Minehead rijden voor de boodschappen zien we zelfs wat blauw. We kopen dus heel eigenwijs bbq spullen.

Gps track wandeling:

Donderdag 9 augustus

Toen we opstonden waren er nog soort van witte wolken overal, maar al snel vielen er blauwe gaten in. Ondanks een regenwolk verder op in het dal leek het een mooie dag te worden. Tijd voor een goede wandeling dus. In de Pathfinder staat een mooie route van 14,5 km die door Malmsmead loopt, vlak bij onze camping dus. We hadden er al voor gezorgd dat we niet meer weg zouden hoeven voor boodschappen, de auto kon dus een dagje blijven staan. Gelijk na het ontbijt zijn we op pad gegaan.

We lopen de camping af en de laan naar de verharde weg af. Hier pakken we de route op (nr 27 ‘County Gate, Brendon and Malmsmead Hill’). We steken Oare Water over en beginnen aan de klim naar County Gate, een carpark aan de A39 met een infocentre annex tearoom.

Officieel is dit het begin van de wandeling. De klim naar boven is meteen lekker pittig. We hebben hier een prachtig uitzicht over Malmsmead, Doone valley en richting Brendon.

We lopen boven de vallei langs door heide en daarna door weides met paarden. Een prachtig pad richting Leeford en Brendon.

Hier vinden we de Rockford Inn waar we pauzeren met een groot glas cola. Het is warm en begint steeds zonniger te worden.

We lopen nu een stukje langs de weg in de richting waaruit we zijn gekomen, maar dan aan de andere kant van de rivier. We zoeken naar het voetpad wat rechts ergens te vinden moet zijn. Het is even zoeken maar vinden dan een zeer modderig en stijl pad omhoog. Het is flink aanpoten maar het pad loopt langs een prachtig beekje door een bosje. Boven aangekomen moeten we een stukje over de weg en dan een muur beklimmen waarop een stile aangeeft dat het pad verder gaat. Het lijkt hier niet echt stijl meer, maar god wat loopt dat zwaar. Gelukkig zijn er schapen die er voor zorgen dat Sam mij achter zich aan de heuvel op trekt! Handig!

We lopen door een volgend weiland en over het erf van Shilstone farm. Daar achter gaat het nóg meer omhoog de hei op. Het uitzicht is prachtig en het vele zweet meer dan de moeite waard!

Shilstone hill is 405 meter hoog en bij de cairn die dit punt markeert pauzeren we even. We kijken hier over de moor, de velden met schapen en richting zee. Prachtig.

We lopen verder richting Dry Bridge aan de B3223 en dan richting het oosten over een mooi breed en goed begaanbaar pad. We komen langs een kudde Exmoor pony’s die heel dichtbij komen! Prachtige dieren!

We lopen hier iets verkeerd want we missen een afslag naar het noorden. We blijven op het goed begaanbare pad. Het maakt niets uit, want dit pad komt uiteindelijk op Malmsmead hill op het zelfde punt uit als de route die we volgens het boekje zouden moeten lopen.

We zijn er nu bijna. In de verte is de parkeerplaats van County Gate al weer te zien. We lopen over een asfaltweg naar beneden, naar Malmsmead toe maar slaan voor de tijd af richting camping.

Gps track wandeling:

Vrijdag 10 augustus

Het is een stralende warme dag. Strak blauwe lucht en zo warm dat de lucht boven zee er heiig van is. Wales is daardoor vandaag niet zichtbaar. Na de modder van onze wandelbroeken in de rivier te hebben gewassen en de boel in de zon te hebben gehangen zijn we klaar voor vertrek.

We gaan vandaag bij Lynton wandelen. Een niet al te lange tocht van 8,8 km (nr 9 uit de Pathfinder). We parkeren in het dorp en lopen naar de kerk. Daar begint het pad naar de Valley of the Rocks. Een goed geasfalteerd pad langs de hoge, stijle klif. Er lopen hier wilde geiten die op rotspunten liggen te genieten van de zon. De Valley of Rocks is een grillige rotsformatie, gevormd door de elementen en een combinatie van bepaalde steensoorten die ieder net anders verweren.

Castle Rock is een grote rotsformatie wat inderdaad iets van een kasteel weg heeft. Hier pakken we een asfaltweg richting Lee Abby. Bij dit grote landhuis lopen we het Six Acre Wood in en klimmen we gestaag omhoog.

We lopen tussen heggen door, langs een boerderij en komen weer op asfalt uit. Hier moeten we eerst nog een stukje naar boven en krijgen we een mooi uitzicht op Lynton en de zee er achter. Dan daalt het smalle pad sterk en zakken we het dorp in (in mijn geval met zere knieën.. het was echt heel stijl en vrij lang naar beneden).

We lopen wat door het dorp en besluiten de Cliff Railway naar Lynmouth te nemen, niet echt meer in staat de klif te voet af te dalen. Het treintje uit 1888 neemt ons mee naar beneden. Hier gaan we op zoek naar een badge voor Sams tuigje en daarna eten we fish ’n chips op de kade. Het is heerlijk warm in de zon.

Na even langs het water te hebben gestruind nemen we de trein weer omhoog en doen boodschappen in Lynton.

Bij de tent zoeken Sam en ik verkoeling in de rivier. Het water is heerlijk helder, ik zie visjes en Sam plonst vrolijk rond. We lezen, snacken wat (de fish ’n chips was weer veel te veel geweest) en gaan voor ons doen laat naar bed.

Van deze wandeling helaas geen GPS track, ik was het apparaat vergeten..

Zaterdag 11 augustus

Het was vandaag weer prachtig weer. Zonnig, warm. We willen de andere wandeling doen die vanaf de camping loopt uit de Pathfinder (nr 23)

We lopen de vallei in langs de Badgworthy Water. Het is een prachtig valleitje met wat eikenbosjes, koeien, heide.

Op de een of andere manier gaat er iets mis met de route. Het is erg lastig navigeren door het grasland met te veel paden om te bepalen wat nu de goede is. Op de GPS weet ik dat we de goede richting op lopen, maar van de beschrijving in het boekje en wat ik op de kaart zie herken ik niets. Maar goed, ik weet waar we uit moeten komen en daar gaan we wel heen. We komen ongeveer goed uit, één weilandje te veel naar het westen, maar dat is gemakkelijk te corrigeren. Nu weer over een bridle way lopend dalen we af naar Oare en lopen we naar Malmsmead.

Hier drinken we wat bij de tearoom voor we weer naar de camping lopen. Met 14km op de teller. Netjes weer.

Sam en ik zoeken weer verkoeling in de rivier (Sam meteen even ontmodderd) en we drogen in het zonnetje snel weer op. Het is zo zonnig dat zelfs mijn knieholtes er van zijn verbrand!

We zijn erg moe dus gaan we weer achterlijk vroeg naar bed, lekker lezen. Het is gaan druppen. Kleine buitjes. Maar rond middernacht worden we wakker van een heuse onweersbui inclusief enorme regenval. We hopen dat het morgen weer droog is…

Gps track wandeling:

Zondag 12 augustus

Vandaag waren er 2 fairs te bezoeken: de country fair in Porlock en een in Brendon.

We waren wat vroeg in Porlock aangekomen, de fair begon pas om 12.00, dus gingen we eerst op zoek naar koffie. Bij een tearoom zaten al mensen buiten, maar het bord zei dat het nog dicht was. Ondanks dat andere borden met aanbevelingen al wel buiten stonden en de deur open was. Ik ben dus maar gaan vragen of hij nou open of dicht was. Voor koffie was hij wel open zei de eigenaar, dus dronken we een heerlijke cappuccino. Later kwamen er meer mensen vragen om koffie en ontbijt en zo. Eigenlijk was hij dicht zei hij, maar het was mijn schuld dat hij toch maar open is gegaan! Op zondag is het nooit de moeite vertelde hij. Nou moe! De andere klanten vonden dat ik commissie moest krijgen. Erg komisch..

De fair was aller lieflijk en typisch Engels. We waanden ons in het decor van Midsomer Murderds. Er waren allerlei stalletjes te bekijken met allerlei producten te koop, oude machines, een houtbewerker, een smid, oude auto’s en de plaatselijke Harley club gaf acte de presance. Je kon er ook nog wat spelletjes doen, met als hoogtepunt: servies mollen!

Bij een stalletje met sieraden werden we herkend. Het bleken de dames van het arts and crafts centre uit Lynton te zijn waar we eerder een kijkje hebben genomen en een praatje met ze hadden gemaakt. Over Sam, uiteraard.. Die kreeg ook weer volop aandacht van andere hondjes en hun baasjes. Het was ons al eerder opgevallen hoe hondvriendelijk dit deel van Groot Brittannië is.

Na een tijdje rondstruinen besloten we ook naar de fair bij Brendon te gaan kijken. Dus reden we weer die kant op. We moeten bij Brendon nog een heel stuk de velden in rijden voor we bij de fair zijn. Op een groot gemaaid weiland staat een biertent, een paar kraampjes, er is een schaapscheer installatie, een ring waar iets met hondjes gedaan wordt, een paarden springparcours en showring, een renparcours voor windhonden en nog een hondenshowring. Toen we aankwamen was er een meneer in traditionele vossenjachttenue met paard en een enorme groep hounds in de weer. Inclusief hoorn om op te blazen om de honden te sturen.

We kijken nog even bij de springruiters en de renhonden. Die gingen als een speer, mooi gezicht. Er liepen ook een paar prachtige Ierse wolfshonden bij. Prachtige dieren.

Daarna bekijken we een wedstrijdje schaapscheren en toen hadden we onze portie landelijke cultuur wel weer gehad.

naar dag 14

Maandag 13 augustus

De laatste dag alweer. Het is vies miezerig weer dus we blijven lang bij de tent (en voeren wat mussen..)

Dinsdag 14 augustus

Ja hoor. 5.30: regen! Altijd als wij op moeten pakken gebeurt dit. Maar goed, als het niet had geregend dan was de tent evengoed nat geweest van de dauw en eerlijk gezegd boeit het ons na al die jaren niet echt meer. We hebben de routine er goed in zitten en om half 9 is de auto ingepakt en drinken we een kopje koffie bij de tearoom. En dan naar huis. Het mooie Exmoor achter ons latend.. De reis ging voorspoedig. Dit keer helaas geen trein eerder hoewel we ruim op tijd waren. Blijkbaar is het druk.

Om 22.00 CET rijden we Wierden binnen en begint het nagenieten. We kijken nu al weer uit naar onze volgende reis de plas over. Volgend jaar, begin mei, gaan we de West Highland Way lopen in Schotland. Wel even wat anders, want zonder Sam of tent, maar we hebben er nu al zin in!