3-9-2026
We gaan weer op pad. Richting Solva met tussenstops. Eerst via een farmshop waar we lekkers inslaan, naar Carew castle. Onderweg doet het metertje van de temperatuur even raar, schiet omhoog en dan meteen weer terug. Vreemd. Even aanzien maar.
Carew castle is mooi gelegen aan een getijdenwatertje waar je een mooi rondje omheen kan lopen. Het kasteel is nog niet open en eigenlijk vinden we de buitenkant wel mooi genoeg.
We hebben namelijk iets anders zien aangegeven: een WO2 airfield tower en museumpje. Dus daar even kijken. Dat blijkt super schattig, gerund door vrijwilligers. Hier was een airstrip waar al in WO1 gebruik van is gemaakt, er werden zappelins gelanceerd om boven zee boten te bombarderen. Begin WO2 werd het uitgebreid en is er veelvuldig gebruik van gemaakt. Er is zelfs enige Nederlandse historie: 2 squadrons zijn hier opgericht en hebben hier gevlogen. 1 Vliegtuig is verongelukt en de Nederlandse bemanning is iets verderop begraven. De vrijwilligers vertellen dat ze onder de indruk zijn hoe de Nederlanders de oorlogsgraven eren door kinderen hiervoor te laten zorgen en lichtjes te branden. Niet alleen in Nederland zelf gebeurt dat, maar ook hier is dat dus tijdens een ‘zoveel-jaarlijkse’ herdenking gedaan. Het meeste van het vliegveld is verdwenen, er zijn nog wat stukjes landingsbaan te zien en is de comunicatietoren recent opgeknapt. Daarnaast is er veel memorabilia wat door locals verzameld is. En in de hangar staan wat voertuigen en is een groepje vrijwilligers bezig een vliegtuig wat hier gevlogen heeft op te knappen.
Sowieso zijn de vrijwilligers geweldig. Zoveel passie en ze willen zo graag hun verhaal kwijt. Zo zeer zelfs dat we zeker nog even in gesprek moeten met de meneer die ons als eerste aansprak toen we binnen kwamen en hij hoorde dat we Nederlands zijn. Hij zet ons in een zaaltje neer op stoelen en steekt van wal. We krijgen zijn levensverhaal te horen, hoe hij ter adoptie is gegeven en zijn moeder in Nederland, op Schiermonnikoog, hertrouwd is en hij daar nog 2 zussen heeft. En hoe naar hij het vindt dat zijn ene zus, Patricia, geen contact wil. En of we, als we daar zijn, haar kunnen vragen hem te bellen… (klap voor de kop verkopen mocht ook, maar verder voelde hij geen wrok..) Aggos..
Dan rijden we naar Upton Castle Gardens. Het lampje en wijzertje doen weer raar, maar ik had even met onze garage gebeld en die zeiden op basis van onze omschrijving dat het eigenlijk niet echt iets kon zijn, zal wel een sensor zijn die in de war is. Goed.
Upton is prachtig. Het kasteel, wat ik meteen herken uit een Time Team aflevering, komt uit de tijd dat hier in dit stukje Wales een Engelse (Norman) enclave was en ze zich tegen de ‘wilde Welsh’ wilden verdedigen. Het kasteel/huis is in prive bezit en ze hebben de tuinen en het land opengesteld voor bezoekers. De zoon des huizes maakt kunst van drijfhout wat overal in de tuin te vinden is, en er exposeren regelmatig andere kunstenaars. Het is een prachtig ommetje en we drinken een lekkere iced coffee bij het koffietentje.
Dan rijden we verder. De meldingen komen vaker en vaker.. We checken in Haverfordwest bij een garage even of die ons advies kunnen geven maar de ‘klachten’ zijn te vaag en er lijkt geen koelvloeistof weg te zijn of zo.. Wanneer we, na een wat onrustige rit, bij de camping in Solva aankomen en parkeren vertrouw ik het niets en doe toch de klep even open. Helaas, nu lijkt er toch wat over te koken, foute boel dus.
We bellen meteen de ANWB die onze hulpvraag doorzet naar de AA. De gemiddelde wachttijd zou 2 uur moeten zijn, en daar houdt Gerard van de AA zich keurig aan.
Hij meet het een en ander door, test de boel, maar kan ons eigenlijk niet helpen ter plaatsen. Hij vermoed dat het de thermostaat is en daar moet een garage naar kijken. Hij belt wat rond en vraagt een maat van hem of die snel tijd kan maken. Een garage vinden die zowel tijd als ruimte voor een grote bus heeft, is namelijk nog niet zo eenvoudig. Maar gelukkig kunnen we morgen geholpen worden door Mike. Gerard zegt dat die meteen gaat bellen om de onderdelen die vermoedelijk nodig zijn te bestellen en zo, super fijn natuurlijk. Hij regelt dat we in de ochtend tussen 8.30 en 10.30 afgesleept worden en bij de garage bij Milford Haven gedropt worden. Hoe het dan verder moet zien we dan wel weer.
Ondertussen is de camping warden al even komen informeren of alles ok is en we zoeken haar op om een plekje op de camping te regelen. Ze laat ons op een handige plek parkeren zodat de AA ons er makkelijk weer weg heeft. Super schattig dat ze zo mee denkt.
We maken er dus maar het beste van. Het wandelingetje naar Solva en langs de kliffen is er nu totaal bij ingeschoten, maar gelukkig hebben we nog de heerlijke zalm en rib eye van de farmers market. Dus we eten goed. Maar de zorgen voeren wel een beetje de boventoon. Als dat dan maar goed komt. We hebben gezien dat er in Milford Haven hotels zijn met bedden vrij, dus dat kunnen we regelen. Verder is het afwachten wat het probleem is, en hoe lang het duurt voor het gemaakt kan worden.
Campsite:
Llanungar Caravan and Camping
P4N#342979